هر چند در این مدت یکسال که از تصدی مسئولیت مدیرعاملی من در شرکت دخانیات ایران گذشت، تاحدودی توانستیم سیر قهقرایی شرکت را متوقف سازیم اما این تمامی کار نیست و اطمینانی نیست که شرکت دوباره در شرایط بحرانی قرار نگیرد. چالش‌های اساسی شرکت همچنان پابرجاست و اندک غفلتی دگر باره می‌تواند شرکت را با تلاطم‌های بزرگتری مواجه سازد؛ چون هزینه‌ها بیش از گذشته رو به تزاید است و موانع و تنگناها در محیط کسب و کار و در سطح ملی و کشوری  روز به روز در حال بیشتر شدن محدودیت‌های ارزی تشدید شده و دسترسی به مواد اولیه هر روز سخت تر می‌شود،  تأمین کنندگان داخلی به دلیل مواجهه با شرایط تورمی از انجام تعهدات قراردادی خودداری می‌نمایند و حاضر به عقد قراردادهای یکساله نیستند و هکذا....

در هر حال ما امسال سهم بازار خود را افزایش دادیم. لازمه حفظ آن تداوم تولید و هوشیاری در فروش است که باید به دقت از آن مراقبت شود. سالهاست ماشین آلات اورهال نشده و فرسودگی تجهیزات و ماشین آلات و کمبود قطعات همچنان مانع اصلی برای پایداری تولید و افزایش آن است. نیروهای متخصص در حال بازنشستگی هستند و جایگزینی برای آنها نداریم. از یکسو مازاد نیرو داریم و از سوی دیگر کمبود نیروی انسانی متخصص، شرکت مشمول ماده 141 قانون تجارت است و زیان انباشته آن بیش از سرمایه ثبتی آن است. هر چند که دارایی‌های ارزشمندی دارد که باید تجدید ارزیابی شوند ولی این  موجب شده که امکان اخذ تسهیلات از بانک‌ها فراهم نباشد. سازمان امور مالیاتی می‌بایست در تقسیط مالیات همکاری نماید تا امکان پرداخت بیش از 6000 میلیارد تومان بدهی مالیاتی به اقساط فراهم شود. شرکت علی‌رغم این که تمامی اختیارات دولتی و حاکمیتی از شرکت سلب شده، اما همچنان شرکت دولتی قلمداد می‌شود که نه تنها آزادی عمل لازم را در قبال نیروهای بازار ندارد، بلکه متولیان امر هم شناخت کاملی از صنعت و شرکت دخانیات ایران ندارند، مقامات و مسئولین محلی توقعات و انتظاراتی از شرکت خصوصاً در عزل و نصب‌ها دارند که با اختیارات قانونی مدیریت شرکت و اصول حاکمیت شرکتی سازگار نیست. ما تاکنون صادرات مستقیم نداشته ایم و همچنان نداریم باید در این مسیر جدی تر باشیم. ضایعات در شرکت همچنان زیاد و غیرقابل قبول است باید کنترل شود و به حداقل برسد، هزینه‌های مازاد باید کنترل و حذف شود؛ دارایی‌های شرکت به مفهوم واقعی می‌بایست مولدسازی شود و در خدمت توسعه شرکت قرار گیرد. اقداماتی که در یکسال گذشته انجام شد نتیجه  برنامه‌های کوتاه مدت و برای شرایط اضطرار بود. آنچه گفته شد نیازمند اجرای برنامه‌های اساسی تر و اندکی زمانبر تر هستند. هر چند در این دوره محدود از نظر دور نبودند و برخی زیرساخت‌ها برای اجرای آنها فراهم شده است، ولی باید همچنان هوشیار باشیم، سخت کار کنیم و اولویت‌ها را درست و به موقع تشخیص دهیم.